خانههای داردَچِین
تا حدود دهه چهل شمسی بناهای داردَچِین شکل اصلی خانههای سیاورز بوده است. این نوع بنا با توجه به ویژگی اکولوژیک منطقه با استفاده از مصالحی که از طبیعت و محیط زیست روستا به دست می آمد ساخته می شد. درختان جنگلی، ساقه های برنج یا همان کٌلِش و گِل اصلی ترین مصالح برای ساخت این نوع بنا بودند. برای جلوگیری از نفوذ رطوبت به اتاق ها معمولا کف اتاق ها حداقل یک متر از سطح زمین بالاتر بود. دیوار بنا همانگونه که از اسم این نوع دیوار مشخص است(داردَچِین) با استفاده از چوب های بلند ودارای مقطع دایره ای به شکل افقی و یک در میان روی هم چیده می شد. برای استحکام دیوارها، دوطرف الوارها را می تراشیدند تا به شکل نر و ماده و با اتصال به هم و بدون استفاده از میخ در هم قفل شوند. فضای بین چوب ها با مخلوط گل، آب و پوشال خرد شده برنج(کُلِش) پر می شد. پس از آن دیوارها با استفاده از گل، پوشیده می شد. پس از خشک شدن دیوار برای یکدست شدن و زیبا شدن فضای داخلی و بیرونی دیوارها گل مالی(گِل کار) می شد. فرم سقف بنا به علت ویژگی اقلیمی و بارش باران های شدید و چهارفصل به شکل شیب دار طراحی می شد تا آب باران به سرعت به سطح زمین هدایت شود. به علت وزش باد هنگام باران و کج باران یا به زبان محلی پَرِشِه که موجب نفوذ باران به فضای داخلی و خیس شدن دیوارها می شد، سقف بناها به شکل چتری یا گِردِسَر ساخته می شد. برای پوشش سقف خانه ها قبل از دسترسی به حلب از ساقه بسته شده برنج یا همان دَستِه استفاده می شد. به همین دلیل به این نوع خانه ها دَستِه بِسَرخانه می گفتند. زیر شیروانی خانه ها یا همان پشت بام خانه که در منازل شمال کارکرد انباری نیز داشت با استفاده از شاخه های درخت شمشاد یا به زبان گیلکی شَهرچٌو پوشیده می شد و روی این شاخه ها نیز گل می ریختند تا برای استفاده آماده شود. برای رفتن از داخل اتاق به فضای بام در گوشه ای از سقف اتاق دریچه ای به شکل مربع ایجاد می شد و با گذاشتن نردبام (سَردِی) دسترسی به آن امکان پذیر می شد. خانهها معمولا شامل یک ایوان و دو اتاق بود که دَرِ هر اتاق به ایوان باز می شد و اتاق ها مستقل از هم بودند و ارتباطی بین آنها وجود نداشت. در برخی از خانه ها زیر یکی از اتاق ها انباری ساخته می شد، در نتیجه سطح اتاق بالای انباری بالاتر از سایر اتاق ها بود و با تعبیه چند پله از ایوان اول به ایوان دوم می رفتند. در فضای داخلی اتاق ها و حتی ایوان تاقچه های متعدد تعبیه می شد تا برای گذاشتن وسایل مختلف از آن استفاده کنند. درِ ورودی اتاق ها عمدتا به شکل دو لنگه(دو لاقِه) ساخته می شد. نوع پنجره(آبِشکِه) خانه ها معمولا کوچک بود تا از ورود هوای سرد به داخل اتاق ها جلوگیری شود. پس از رواج استفاده از شیشه به تدریج پنجره های بزرگتر تعبیه می شد. قبل از رواج بخاری های هیزمی، برای گرم کردن اتاق ها و پخت و پز از کَلِه چال استفاده می شد. محل برپایی کَلِه چال معمولا کنار یکی از دیوارهای اتاق بود. درون کَلِه چال با استفاده از هیزم آتش روشن می کردند. فضای جانبی کَلِه چال، کَشکال نامیده می شد. فضای ایوان خانه معمولا بسیار بزرگ بود و برای پیش گیری از افتادن افراد اطراف ایوان نرده های چوبی نصب می شد. در فصل تابستان به دلیل گرمای هوا معمولا اعضای خانواده در ایوان غذا می خوردند و می خوابیدند. روش ساخت سرویس بهداشتی و آغل یا همان کٌلام برای حیوانات اهلی مانند گاو و اسب و ماکیان یا همان کِرک کٌلی نیز مانند خانه بود با این تفاوت که این بناها مساوی با سطح زمین ساخته می شد.
ها ,اتاق ,استفاده ,خانه ,های ,شکل ,می شد ,اتاق ها ,استفاده از ,خانه ها ,به شکل
درباره این سایت